Εννέα -ωρος...

[krypteia]

Να το το εννέα λέμε....

πώς όμως...Κρητικά...

τήσι δ'ενί Κνωσός, μεγάλη πόλις, ένθα τε Μίνως

εννέωρος βασίλευε Διός μεγάλου οαριστής.


Η πρώτη ερμηνεία των άνω προτάσεων μάς δίδεται από τον Πλάτωνα, ο οποίος γράφει ότι : ο Μίνως βασίλευε, που συναντιόταν με τον Δία κάθε ένατο έτος (εγκ.Παπ-Λαρ-Μπρ) ή εννέα έτη βασίλευε ο Μίνως και έπειτα συνετύγχανε με τον Δία (λεξ. Ι.Πανταζίδου).

Ετυμολογεί δηλαδή τη λέξη <<εννέωρος>> από το εννέα και ώρος ή ώρα, με σημασία εννεαετής.
Αυτή όμως η ερμηνεία δεν αρμόζει στο <<ενν.άλειφαρ>> Σ351, ή στο <<ενν.βούς, σίαλοι>>.
Για το λόγο αυτό ο Κλάσσεν παράγει την λέξη από το Εν και το αείρω, και ερμηνεύει: ο μεταξύ (άλλων) αξαιρόμενος, έξοχος, πιστεύει δε ότι η ερμηνεία αυτή από παλιά παρανοήθηκε και μεταβλήθηκε στα μεταγενέστερα Ομηρικά έπη. Μερικοί άλλοι πιστεύουν ότι προέρχεται από το νέος με προσχηματισμό ώρος, όπως στο πέλωρος, ψόθωρος, και σημαίνει νέος, νεαρός, ακμαίος, επιτεινομένης της σημασίας αυτής με την πρόθεση Εν. Στο Ομηρικό λεξικό Ι.Πανταζίδου, γράφει:<< (Τολμώμεν να εμμείνωμεν εις την συνήθη ετυμολογίαν, ήν αποδέχεται και ο Κούρτιος, μικρόν τι μόνον την ερμηνείαν τροποποιούντες: η λ.εννέα και καθ'εαυτήν και εν συνθέσει λαμβάνεται ώς στρογγύλος αριθμός, ώς παρά τοις μετέπειτα τό δέκα. Κατά δέ τάς περιστάσεις άλλοτε μέν φυλάττει τήν κυρίαν αυτού σημασίαν ώς εν τω λ 311 καί τ 179. άλλοτε δέ λέγεται υπερβολικότερο αντί τού παλαιός, οίον <<βούς εννέωρος>> δέκα χρόνων βόδι, κ19, <<σίαλοι εννέωροι>> κ390 <<άλειφαρ εννέωρον>> δέκα χρόνων άλειμμα,
Ε ?. άλειφαρ σιάλου εννεώρου, άλειμμα παλαιού, μεγάλου χοίρου, Σ351).

[krypteia]

Δια της συνιζήσεως τού εω θεωρείται η λέξη πάντοτε τρισύλλαβος>>. Όταν πρόκειται για ζώα δηλαδή το εννέα πρέπει να νοηθεί γενικώς ως στρογγυλός αριθμός (<<ασκόν βοός εννεώρειο>>, ασκί από εννιάχρονο [δηλ. ακμαίο, ώριμο, μεγάλο] βόδι, Ομ.Οδ.).Κατά τον Αριστοτέλη, εννέωρος = πεντέτηρος, πέντε ετών, γιατί τη λέξη ώρος θεώρησε ως σημαίνουσα όχι ένα έτος, αλλά μισό. (εγκ.Παπ-Λαρ-Μπρ).

Για την λέξη οαριστής θεώρησαν ότι προέρχεται από το οαρίζω, και ότι σημαίνει: φίλος με τον οποίο συναναστρέφεται και συνδιαλέγεται κανείς με εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια, συνομιλητής, σύντροφος, επιστήθιος φίλος.

Παρατηρούμε ότι όλοι από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχουν ακολουθήσει την ερμηνεία τού Πλάτωνα, παρά το ότι βλέπουν οι περισσότεροι, πως δεν είναι σωστή. Πράγματι έχουν δίκιο αυτοί πού έδειξαν δυσπιστία στην ερμηνεία τού μεγάλου σοφού.

Ο Πυθαγόρειος και Ορφικός, συγγενής από μητέρα στον Σόλωνα, Πλάτων, στου οποίου τα κείμενα διακρίνω περιγραφή των βασικών αρχών της θεωρίας της σχετικότητας με όλα τα διανοητικά παιγνίδια που εισήγαγε στην επιστήμη, σκοπίμως έδωσε λανθασμένη ερμηνεία στα σημεία εκείνα πού θυμίζουν έστω και μετά από χίλια χρόνια, την παντοδυναμία του Μίνωα και την επιρροή του σαν πλανητάρχης επί των Αθηνών.

[krypteia]

Στην πρόταση πού έχομε παραπάνω η σωστή ερμηνεία τής λέξης εννεωρός είναι θαλασσοκράτορας, και της λέξης οαριστής, αρχιερέας. (Ετυμολογική ανάλυση των δύο αυτών λέξεων, η οποία ισχύει μόνο για την συγκεκριμένη πρόταση, παρουσιάζομε στο τέλος αυτού του άρθρου). Είναι ελάχιστες έως μηδενικές οι πιθανότητες, να μην γνώριζαν την σωστή ερμηνεία, ένας Πλάτων πού διατυπώνει αρχές της θεωρίας της σχετικότητας, και ένας Αριστοτέλης από τον οποίο όπως λεει ο μεγαλοφυείς πυρηνικός φυσικός και μηχανολόγος Γ.Γκιόλβας, την μελέτη για την <<φωτοδέσμη του πλάσματος>> την εμπνεύσθηκε αποκωδικοποιώντας τα κείμενα του, την εποχή πού παράλληλα προσπαθούσε και η ΝΑΣΑ.

Οι εν λόγω σοφοί έκρυβαν μία εμπάθεια προς την Κρήτη και ιδικά σε κάθε τι πού τους θύμιζε την παντοδυναμία του Μίνωα και του επιτελείου του σε κάθε τομέα. Στο μόνο σημείο πού εξανάγκης επαινούσαν την Κρήτη ήταν η νομοθεσία, και αυτό γιατί γνώριζαν σαν Ορφικοί ότι ο μέγας νομοθέτης Σόλων, είχε μυηθεί και ορκισθεί στα Ορφικά των Φαιστίων, όπως διαβάζομε στο Ελληνικό κείμενο που είναι γραμμένο, μεταξύ άλλων, στο δίσκο της Φαιστού, με ένα αλφάβητο 15 φθογγογραμμάτων σε 25 διαφορετικά σχήματα, εκ των οποίων τα 12 είναι Κρητικά, 6 δε από αυτά συναντούμε στην μεγάλη επιγραφή της Γόρτυνας. Επίσης μερικά από αυτά βλέπομε στις πελασγικές-ετεοκρητικές πινακίδες της Πραισού. Υπάρχουν όμως και γράμματα τα οποία έχουν βρεθεί εκτός Κρήτης. Μάλλον θάπρεπε να τα λέμε Κρητικά, όπως το βιτόσχημο Ε, που ονομάζεται Μεγάρων-Συκιώνος. Το βιτόσχημο Ε, βλέπομε δύο φορές στο δίσκο της Φαιστού, ένα σε κάθε πλευρά, και μιά φορά στην πέτρα των Μαλίων. (σχετικά άρθρα μας στα φύλλα της ΠΑΤΡΙΔΑΣ 22,23,24/4/98 και 16,17/5/98).

Aλλά γνώριζαν επίσης πως μετά την επίσκεψη του Σόλωνα στην Κρήτη, στην Αθήνα εισήχθηκαν νέες τεχνολογίες, νέες επιστημονικές γνώσεις, οι οποίες επηρέασαν πλέον την πολιτική τού Πεισίστρατου στην Αθήνα αλλά και σ'όλο τον τότε αρχαίο κόσμο πού βρισκόταν υπό την επιρροή των Αθηναίων. Όλοι οι συγγραφείς (αρχαίοι και νέοι) αναφέρουν τις μεγάλες αλλαγές πού έγιναν στην ηπειρωτική Ελλάδα από τον Σόλωνα και μετά, σε όλους τους τομείς. Οι αρχαίοι έκρυψαν την επίσκεψη του Σόλωνα στην Κρήτη, έτσι οι νεώτεροι αγνοώντας το, δεν μπόρεσαν ποτέ να δικαιολογήσουν την ξαφνική αλλαγή του Πεισίστρατου και του μαντείου των Δελφών, το οποίο βοήθησε στην εξάπλωση των Ορφικών γνώσεων πού είχε αποκτήσει ο Σόλων στην Φαιστό. Από τις γνώσεις θα αναφέρω μία: Ο Σόλων ήταν αυτός πού μετά την επίσκεψη του στην Κρήτη εισήγαγε ημερολόγιο βασισμένο στο ηλιακό έτος του οποίου η διάρκεια είναι 365,25 ημέρες περίπου, το διάστημα δηλαδή που σύμφωνα με τη γεωκεντρική αντίληψη της εποχής χρειάζεται ο ήλιος για να επανέλθει στο ίδιο σταθερό σημείο. Επίσης να αναφέρω ότι τα ηλιακά ωρολόγια που τοποθετούντο στους δημόσιους χώρους έχουν σχέση με τον διπλό πέλεκυ των πρώτων μεγάλων αστρονόμων μινωϊτών. <<Το ανάλημμα τού ηλιακού ωρολογίου έφερε δύο καμπύλες γραμμές από τις οποίες αυτή πού βρισκόταν πιο κοντά στη βάση του γνώμονα συνέπιπτε με την πορεία της άκρης της σκιάς κατά το θερινό ηλιοστάσιο ενώ η δεύτερη έδειχνε την πορεία κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, και οι δύο καμπύλες μαζί δίνουν το σχήμα του διπλού πελέκεως>> (Περισκόπιο της επιστήμης.τ.179).

Στο πιθάρι από την Κνωσό που βλέπομε ζωγραφισμένους διπλούς πέλεκεις και ρόδακες, δε είναι τίποτε άλλο από γραφικές παραστάσεις ηλιακών ωρολογίων. H σχέση της γραφικής αυτής παράστασης με τον Ήλιο έκανε τον διπλό Πέλεκυ να θεωρείται σύμβολο της αφθονίας των αγαθών και να κατασκευάζονται μεταλλικοί διπλοί πέλεκεις οι οποίοι χρησιμοποιούντο σε μεταμινωϊκές εποχές ως τελετουργικά όργανα. Πιθάρι του ίδιου μινωικού εργαστηρίου με την ίδια ζωγραφική, έχει βρεθεί στην περιοχή <<Μπίμινι>>, στα νησιά Μπαχάμες, λίγες δεκάδες μίλια από τις ανατολικές ακτές της Αμερικής, φωτογραφία του οποίου έχει η Ενριέτα Μέρτζ στο βιβλίο της <<Ατλαντίς>>, έκδοσης 1976.

************************* to be continued....

[krypteia]

Επίσης διπλοί κρητικοί πέλεκεις έχουν βρεθεί στην πολιτεία Ουισκόνσιν και Οχάιο των Ηνωμένων πολιτειών.

Η οικουμενικότητα που δόθηκε από τους μινωϊτες και τους μυκηναΐους στον διπλό πέλεκυ, οφείλεται στη χρησιμότητα που είχε το όργανο που παρίστανε, ως αστρονομικό και ναυτικό, για την κατάκτηση των πέντε ηπείρων με τον ανεπανάληπτο στόλο τους. Ένα όργανο προσανατολισμού στο χώρο και τον χρόνο, που είχε γι'αυτούς μεγαλύτερη αξία από τα πλοία, όπως φαίνεται στις διάφορες παραστάσεις με τελετές, αφού χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε θαλασσοκρατορία και παντοκρατορία. Εδώ μιάς και ανάφερα το Σόλωνα, να θέσω ένα ερώτημα, μετά από ορισμένες σκέψεις. Γνωρίζομε ότι αναφέρουν, πως ο Πεισίστρατος ήταν αυτός πού πρώτος κατέγραψε τα Ομηρικά έπη, λογοκρίνοντας τα (παραλείποντας τα αναφερόμενα σε αρκετά μέρη και μαντεία της ηπειρωτικής Ελλάδας) ή προσθέτοντας κατά το συμφέρον του (νεών κατάλογος). Επίσης γνωρίζομε ότι την πατρότητα του Ομήρου διεκδικούν αρκετά νησιά του ανατολικού Αιγαίου και μερικές πόλεις της δυτικής Μικράς Ασίας. Μεταγενέστεροι τον θεωρούν Κρητικό ή ακόμα και Κύπριο. Αυτά όλα τα συμπεράσματα οφείλονται στην ποικιλία των διαλέκτων της Ελληνικής γλώσσας, με την οποία έχουν γραφεί τα Ομηρικά έπη. Μήπως λοιπόν ο Όμηρος είναι ο Σόλωνας και τα έπη γράφτηκαν από αυτόν, ακούγοντας διηγήσεις ντόπιων από τα μέρη που επισκέφθηκε, στην διαλεκτό τους; Γνωρίζομε ότι ο Σόλων επισκέφθηκε ταξιδεύοντας, τους Σόλους στην Κύπρο, την Αίγυπτο στην οποία κατά την γνώμη μου έψαχνε να βρει τα Μινωικά αρχεία, τις Σάρδεις στην Λυδία, όπου είπε στον Κροίσο; το γνωστό <<μηδένα προ του τέλους μακάριζε>>, τις πόλεις του ανατολικού Αιγαίου και όπως μαθαίνομε τώρα από τον δίσκο της Φαιστού, την Κρήτη. Η γλώσσα στα έπη του Ομήρου προέρχεται από τις διαλέκτους του 8ου-7ου π.Χ. αιώνα, δεν σημαίνει όμως αυτό ότι τότε και γράφτηκαν. Διότι από τα μέρη που πέρασε ο Σόλων, και σήμερα ομιλείτε η Ομηρική γλώσσα, όπως στα ορεινά της λεξιπλάστισας Κρήτης (στην οποία οφείλει η Ελληνική γλώσσα τις περισσότερες λέξεις, από την Μινωική εποχή) και στην Κύπρο.

Το αστρικό ρολόι των Αιγυπτίων την ελληνιστική εποχή με τους 36 <<δεκανούς>>, που είχαν ως ιδεώδες πρότυπο τον Σείριο, του οποίου η Ηλιακή επιτολή (εμφάνιση την τελευταία ώρα της νύχτας αστέρος, ανατολή αστέρος την τελευταία ώρα της νύχτας) συμπίπτει με την τότε αρχή του έτους και έπρεπε να ακολουθούν τον κύκλο του, αλλά και το ημερολόγιο της Μέσης αυτοκρατορίας σίγουρα είναι αναβίωση μινωικών γνώσεων.

[krypteia]

Γνώριζαν από τους μινωϊτες το αστρονομικό γεγονός ότι αν έχομε πανσέληνο κατά την αιθρία θερινή τροπή, το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται μετά από περίοδο οκτώ, δεκαεννέα ετών ή 309 και 1/2 μέσων σεληνιακών μηνών (Αυτό φαίνεται σε τράπεζα προσφορών από τo τριμερές παλαιοανακτορικό ιερό της Φαιστού. Μουσείο Ηρακλείου, ΙΙΙ πρ.42). Ημερολογιακής αναφοράς αντικείμενα έχομε στο Μουσείο Ηρακλείου π.χ. τον βωμίσκο με τις περιστερές, της Φαιστού, από μαύρο οφίτη όπως τον περιγράφει ο Sinclair Hood, ιδικά τράπεζες προσφορών από Φαιστό και Αρχάνες, τον δίσκο της Φαιστού που εκτός των ιστορικών και τεχνολογικών μηνυμάτων που άφησαν για μας οι αρχαίοι κρήτες πάνω σ'αυτόν, αναφέρεται σε ημερολογιακές, εποχιακές και αστρονομικές γνώσεις κ.α. Στο πιθάρι με τους πέλεκεις βλέπομε ότι οι μικροί ρόδακες φέρουν αριθμό φίλων ένδεκα, οι δε μεγάλοι ρόδακες αριθμό φίλων δεκαεννέα. Οι αριθμοί 11,19 με τους 8,25 σημαίνουν τους αστρονομικώς ορθούς τέσσερις ενιαυτούς του μινωικού ημερολογίου.

Πάνω στην προβολή του γνώμονα στο ίδιο πιθάρι βλέπομε 21 κάθετες γραμμές που δηλώνουν τα 21 έτη του τέταρτου (εσφαλμένου) Ενιαυτού ή περιόδου του μινωικού ημερολογίου, όπως και στην τράπεζα προσφορών της Φαιστού. Οι περίοδοι του ημερολογίου είναι: 8,11,19(8+11),21 (αντί του ορθού 22 ήτοι 11Χ2), 25,27(8+19) και 33(8+25) έτη. Στο <<ζατρίκιο>>της Κνωσού, διακρίνομε τα μεγέθη: 4,8,12,16,24, και ακόμα ότι τα τρία αστέρια της Βεργίνας με τις 8,12,16 ακτίνες, αλλά όπου κι αν βρέθηκαν αυτά, είναι Μινωικής προελεύσεως. Παρατηρούμε δηλαδή στο <<ζατρίκιο>>, τον αριθμό των εποχών, τον αριθμό των μηνών στα συνήθη έτη, τον αριθμό των ετών σε μία αστρονομικώς ορθή ημερολογιακή περίοδο (8ετία) και τα πολλαπλάσια αυτής της περιόδου. Ο Λουκιανός ο οποίος δεν ήταν ελληνικής καταγωγής, αλλά ζούσε κοντά στη Χαλδαία, στο <<Περί αστρολογίης>>, κεφ.10, γράφει: <<Οι Έλληνες ούτε απ'τους Αιθίοπας ούτε απ'τους Αιγυπτίους δια την αστρολογίαν ήκουσαν κάτι, αλλά οι Έλληνες τους την έμαθαν. Ο Ορφεύς τους μίλησε διά αστρονομίαν. Δεν τους τα είπε όμως καθαρά, αλλά με σύμβολα, δια να τους προκαλέση σύγχυσιν>>. Επίσης οι αστρονομικές διακοσμήσεις στις οροφές των τάφων, σε μπλε φόντο μάλιστα, που έκαναν οι αιγύπτιοι, είναι παρμένο από την μινωική παράδοση.

[krypteia]

Στον <<τάφο του Μίνωα>> η οροφή ήταν μπλε.

(Δεκανός λέγεται κάθε αστέρι που παρουσιάζεται (ανατέλλει) για δέκα μέρες την τελευταία ώρα της νύχτας. Είναι δε 36, αφού το έτος έχει 36 δεκαήμερα).

Ο Κοπέρνικος ο οποίος θεωρείται θεμελιωτής της σύγχρονης αστρονομίας, γνώριζε ελληνικά και απέκρυψε ότι οι ιδέες του ήταν παρμένες από τον Αρίσταρχο, αν και σε χειρόγραφο του υπάρχει περικοπή, διαγραφείσα, που αναφέρει την κίνηση της γης κατ' Αρίσταρχο και Φιλόλαο. Όπως αποδεικνύεται όμως από τα κείμενα οι ιδέες του Αρίσταρχου ήταν των Ορφικών. Ο Ορφεύς κατά τον Διόδωρο (V,64), εδιδάχθη εις Κρήτην, υπό των Ιδαίων Δακτύλων.

Επειδή όμως δεν μπορούν να αποσιωπήσουν την δύναμη του Μίνωα στην Θάλασσα γράφουν: Πλάτων, Νόμοι, IV,706 a-b.<<Μίνως γάρ...δύναμιν πολλήν κατά θάλατταν κεκτημένος>>.Αριστοτέλης, Πολιτικά, Β,1271 b 32-40: <<...διό και την τής θαλάττης αρχήν κατέσχεν ο Μίνως...>>. Ηρόδοτος,Ι,171. ΙΙΙ,122: <<...πάρεξ Μίνω τε τού Κνωσσίου...πρότερος τούτου ήρξε της θαλάσσης>>. Θουκυδίδης,Ι,4: <<Μίνως γάρ παλαίτατος ών ακοή ίσμεν ναυτικόν εκτίσατο καί τής νύν ελληνικής θαλάσσης επί πλείστον εκράτησε καί των Κυκλάδων νήσων ήρξε τε καί οικιστής πρώτος των πλείστων εγένετο..>>.

Έφορος, παρά Στράβωνος Χ..14.17: <<και γαρ ναυκρατείν πρότερον τούς Κρήτας...>>. (Αντ.Χουρδάκης: Η αγωγή στη Μινωική Κρήτη, σελ.13). Ο SINGLAIR HOOD, στο βιβλίο του "Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟΙ ΕΛΛΑΔΑ" γράφει: Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι <<οι σφραγιδογλύφοι της Αρχαίας Ανατολής και της μεταγενέστερης Ελληνικής τέχνης ήταν κατά πολύ κατώτεροι από τους Μινωϊτες καλλιτέχνες στον συνδυασμό τεχνικής επιδεξιότητας, πλούσιας φαντασίας, εφευρετικής ικανότητος, επιτειδειότητος στη σύνθεση και αισθήσεως της μικρογραφίας>> E.Matz, Cambridge Ancient History.

Οι Μινωϊτες ήταν ένας ιδιαίτερος σταθμός για την ιστορία της ανθρωπότητας, ίσως όχι μόνο του πλανήτη μας. Πίσω δε από κάθε μύθο πού αναφέρεται στον Μίνωα κρύβεται κάποιο ιστορικό γεγονός, και επιστημονικές γνώσεις υψηλού επιπέδου, τις οποίες δεν έχει ακόμα πλησιάσει ο σημερινός πολιτισμός.

Ένα απλό παράδειγμα: ποιός πιστεύει ότι ο Ίκαρος έπεσε επειδή τα φτερά του έλειωσαν από τον Ήλιο; (με όποια εφεύρεση πτητικής μηχανής, κρύβει αυτός ο μύθος) μήπως από μακριά, μέσα από πλοίο δούλεψαν όργανα με ακτίνες τύπου μεϊζερ ή φωτοδέσμης πλάσματος, για να τιμωρηθεί ο μέγας εφευρέτης τεχνολόγος Δαίδαλος;. Στο βιβλίο <<Η Μυκηναϊκή προέλευση της Ελληνικής Μυθολογίας>> ο M.P.NILSSON γράφει για τον σκύλο από τον οποίο τίποτα δεν ήταν δυνατό να ξεφύγει και τη λόγχη (φωτοδέσμη;) που δεν αστοχούσε ποτέ. Στην Οδύσσεια Η320-326, διαβάζομε ότι ο Ραδάμανθυς πήγε από το νησί των Φαιάκων στην Εύβοια και γύρισε πίσω αυθημερόν, με πλοία πού δεν εκινούντο με κουπιά, αλλά ήταν εφοδιασμένα με συστήματα αυτομάτου πλοηγήσεως με συσκευές ραδιοκυμάτων, υπερήχων, και ραντάρ τύπου μέιζερ, η ταχύτητα τους δε απ'ότι φαίνεται υπερέβαινε τους 30 κόμβους, χρησιμοποιώντας τεχνολογία βασισμένη σε ισχυρότατα ηλεκτρομαγνητικά πεδία (τετραδιάστατων ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, που ίσως η αλόγιστη χρίση τους, ενδεχόμενα εναντίον εχθρικού στόλου ευρισκομένου στον κόλπο της Σαντορίνης να προκάλεσε την αυτοκαταστροφή του μινωϊκού πολιτισμού το έτος 1623 π.Χ. όπως δείχνουν ευρήματα στάχτης στην Γροιλανδία, αφού προκλήθηκαν και υπόγειες υψηλές πιέσεις οι οποίες έφεραν ταυτόχρονα την έκρηξη του ηφαιστείου, φτάνοντας στα όρια ακόμη και καταστροφής του πλανήτη. Σε άρθρο μας της 7 και 8/5/98 στην ΠΑΤΡΙΔΑ είχαμε κάνει σύγκριση της έκρηξης αυτής, με την σχετικά πολύ μικρότερη έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατάου που βρίσκεται στο στενό Σούνδα, μεταξύ Ιάβας και Σουμάτρας, που έγινε 26 Αυγούστου 1883.

(Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι, είναι αδύνατον σε ανθρώπινο νου να συλλάβει το υψηλού επιπέδου μέγεθος, της ανεπανάληπτης για τον πλανήτη μας μινωικής πραγματικότητας).

Θα επαναλάβω και σ?αυτό το άρθρο αυτό που γράφει ο HOOD <<Εάν μπορούσαμε να δούμε ένα Κρητικό ανάκτορο του 1500 περίπου με όλες του τις διακοσμήσεις θα μάς προκαλούσε έκπληξη, αν όχι κλονισμό>>.

Όλα όμως δείχνουν ότι το μινωικό πνεύμα έχει αρχίσει να αφυπνίζεται, και να βοηθά τους ανθρώπους που ζουν στο νησί του μεγάλου θαλασσοκράτορα, να προχωρήσουν δειλά-δειλά στο να ανακτήσει ο χώρος μέρος της παλαιάς αίγλης του. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ικανοί και άξιοι απόγονοι των προγόνων τους, αποδεικνύοντας το, σε κάθε τομέα. Έχομε π.χ. την θαλασσοκρατορική τάση των Κρητών τα τελευταία χρόνια αλλά και την πρόοδο των θετικών επιστημών σ'εκείνες ακριβώς τις περιοχές του νησιού, όπου αναπτύχθηκαν κατά την αρχαιότητα).

Για να γίνει δυνατή η προσπέλαση στην αρχαιοελληνική γνώση πέρα των ιστορικών, αρχαιολογικών και φιλολογικών γνώσεων (ανεπαρκή και ελάχιστα εφόδια), απαιτούνται περισσότερο εξειδικευμένες γνώσεις Αρχιτεκτονικής, Αστρονομίας, Αστροφυσικής, Ραδιοαστρονομίας, Κοσμικής Ακτινολογίας, Μαθηματικών, Γεωλογίας, Φυσικής κλπ. Η σύγχρονη επιστήμη απέχει πολύ της πραγματικότητας διότι αγνοεί τον κώδικα και το <<κλειδί>> των πανεπιστημόνων, που κατοικούσαν στα Μαντεία, οι περισσότεροι των οποίων (οι πρώτοι σίγουρα) στα εκτός Κρήτης, ήταν από την Κρήτη.

Όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν καταβάλει ένας φιλόλογος είναι αδύνατον να ερμηνεύσει σωστά χωρίς γνώσεις αστρονομίας π.x.τον 8ο στίχο, του Ομηρικού ύμνου, προς τον Άρη, ο οποίος γράφει: <<ζαφλεγέες τριτάτης υπέρ άντυγος αιέν έχουσι.>>. Δηλαδή,...τα ζωηρά πάνω απ'τήν τρίτη τροχιά αιώνια σε κρατούν. Αναφέρεται εδώ η αστρονομική παρατήρηση ότι ο Άρης ευρίσκεται (και κινείται) πάντα στην τέταρτην Πυθαγόρειο πλανητική τροχιά. Επίσης είναι αδύνατο να ερμηνεύσει έστω και με φαντασία, οτιδήποτε αναφέρεται στην Αρμονία των Σφαιρών (συμπάντων) του Πυθαγόρα, όταν ακόμα και ιδιοφυίες στην αστροφυσική μόλις αντιλαμβάνονται ότι ο μεγάλος σοφός, μαθητής του Επιμενίδη, δίδασκε στους μαθητές του την μουσική των σφαιρών, συνδυάζοντας μαθηματικά, μουσική αρμονία και αστρονομία. Ο σύγχρονος Έλληνας συνθέτης Ιωάννης Ξενάκης, του οποίου η μουσική έγινε γνωστή πρώτα στην Ιαπωνία, πριν γίνει γνωστή στην Ελλάδα, επανέφερε αυτήν την παράδοση συνδυάζοντας μουσική και μαθηματικά. Ο Αριστοτέλης αναφέρεται στον <<έσχατον ουρανόν>>.

[krypteia]

*****************
to be concluded.............